جغد انبار جلد دوم | دراگومیر به قلم حمیده خوشبخت

پارت دوم :

شاید منتظری قصه از نگاه ایلیا یا هانا شروع بشه.
می‌خوام کمکت کنم.
چون ایلیا و هانا هرگز به تو حقیقت رو نمیگن.
اما من مثل اونا نیستم! واقعیت رو نشونت میدم.
پس بیا قصه رو از یه دروغ شروع کنیم:
«هانا هیچوقت آیزاک رو نکشت»
- مامانم کجاست؟
فقط خودش و آیزاک صدای غر غر کودکانش رو شنیدن.
هلال ماه با حرص ابرهای سیاه رو کنار می‌زد تا شاهد این صحنه باشه و شکست می‌خورد. جیرجیرک‌ها ساکت شدن چرا که اونا هم می‌خواستن بشنون و ببینن. ماهی‌های قرمز رودخونه در نزدیک‌ترین حالت ممکن زیر آب و به دور همدیگه می‌رقصیدن... اونا مثل بقیه طاقت شنیدن حرفاشون‌و نداشتن. جلبک‌های لزج رودخونه به آرومی روی سطح آب جلو رفتن؛ اما همین که به زیر پل متحرک رسیدن، چشمشون به دختر بچه‌ای دقیقا کنار رودخونه خورد.
منظورم هانائه... هانای نُه ساله.
تصویر نورانی کرم‌های شب تاب روی چشماش نقش بست. هلال ماه و پل متحرک که از قضا امشب چراغونی و زیبا شده، دست به دست هم دادن تا موج موهای پر کلاغیش رو نشون بدن. رودخونه‌ی شاران به امواج وحشیش معروف بود؛ ولی الان ساکت و آروم شد، انگار می‌خواست با زبون بی‌زبونی هانا رو به دل آب دعوت کنه...
حق هم داشت!
هانا اون شب زیر پل متحرک شاران می‌لرزید. از ترس آیزاک و نگاه شرور سیاهش عقب عقب می‌رفت و فقط چند سانتی متر با افتادن توی رودخونه فاصله داشت.
تخته سنگ‌های سیاه اطراف رودخونه خودشون و خلقت رو سرزنش کردن که چرا نمی‌تونن روی سر آیزاک آوار بشن و هانا رو نجات بدن؟
عجیب بود که طبیعت فقط از خیسی زیر چشم‌های هانا فهمید چه اتفاقی افتاده.
انگار فهمید امروز تولدشه!
فهمید کاخ آرزوهای دختر بیچاره روی سرش خراب شد.
اصلا یه نگاه به دست‌های لرزون و پیراهن پسرونه‌ی خونیش کافی بود که تا ته ماجرا بری. نکنه کسی رو کشته؟
چکمه‌هاش گِلی و کثیف بودن، حتی ردّشون از بالای پله‌های سنگی و تا کنار رودخونه مشخص بود. نکنه مسافت زیادی رو دویده و فرار کرده؟
قفسه سینه‌ش تند تند بالا و پایین می‌شد. خرناسه می‌کشید، گریه می‌کرد و سر آیزاک جیغ می‌زد، روشناییِ آتش خشم و نفرتش از چراغ‌های پل هم قوی‌تر بود... نکنه کلئوپاترا بهش گفت دختر نامشروع و حرومزاده‌ی هاووکه و جشن تولدش رو خراب کرد؟
- ازت پرسیدم مامانم کجاست؟ جواب بده!
شب در سکوت فرو رفت و گذاشت آیزاک با بی‌رحمیش افسار رو به دست بگیره.
دلایل زیادی برای کینه‌ش نسبت به هانا داشت. از این دختر بچه‌ی سرتق وحشی متنفر بود و عوقش می‌گرفت... .
چطور می‌تونه به هانا رحم کنه وقتی همین چند ساعت پیش با تیزیِ زهرآلود زخمیش کرد؟ اگر دستش به پادزهر نمی‌رسید همونجا کف آزمایشگاه باید منتظر مرگ می‌موند.
درد کتفش رو پشت کت و شلوار شیک و نگاه خونسردش پنهون کرد. درحالی که شمرده شمرده از پله‌های سنگی پایین می‌اومد، خیره به هانا لب زد:
- مامانت؟ داره روی تخت به وزیر جنگ سرویس میده. بهت یاد دادن این کلمه یعنی چی، نه؟! تو باهوشی دیگه.
رعشه‌ای از فرق سر تا دلش پایین اومد. هانا اون لحظه تمام زورش رو زد تا گوش‌های کوچیکش رو نگیره و یا جیغ نکشه... چه فایده!
تصویر اون خاطره‌ی فجیع و کابوس‌وار از جلوی چشماش کنار نمی‌رفت.
- شاهدخت بیچاره! عیبی نداره هانا... تو بچه‌ی معمولی‌ای نیستی که با همچین چیز ساده‌ای ذهنت بهم بریزه. خوابیدن مامانت با پدرت چه عیبی داره؟
چشمای هانا از حدقه دراومد و گلوش از بابت یه حالت تهوع طوفانی ورم کرد.
سرش رو به طرفین تکون داد و لحظه‌ای ناخودآگاه و عاجزانه غرید:
- خفه شو... .
هانا از خودش بیزار بود که باعث و بانیِ همه چیز مادرشه و بازم سرش رو به اطراف می‌چرخونه تا مامانش رو پیدا کنه... تنهایی از این آدم می‌ترسید.
نکنه مادرش نمی‌دونه آیزاک کیه؟
خدایا...
این اولین بار بود یه جامینی رو از نزدیک می‌دید.
نگاهی به پشت سرش انداخت. دیگه هیچ فاصله‌ای با آب تاریک رودخونه نداشت.
خودکشی بهتره یا تنها شدن با این هیولا؟
دوباره به آیزاک خیره شد. جوشش خشم و نفرتش انقدر عمیق بود که اشک توی چشماش هم باهاش به قُل قُل افتاد.
- تو... تو جاسوس جامینی؟
کفش‌های براق و نوک تیز آیزاک روی آخرین پله موند.
- تمام اطلاعات پروژه دست توعه، همه رو گول زدی تا اطلاعات رو به دست بیاری. حالا می‌خوای اون همه لطفی که مامانم بهت کرده رو زیر پا بزاری؟
وقتی آیزاک از اون لبخندهای یخ و قدرتمندش می‌زد دل کوچیک هانا مچاله می‌شد.
پس اون ابلیسی که مامان می‌گفت توی نگاه و حرکات جامینی‌ها پنهون شده، همینه؟
- من دست راست و اَمین هاووکم، و همچنین استاد تو. اگر من نبودم تو هیچی نداشتی. بهت اطمینان میدم کسی حرفت رو باور نمی‌کنه هانا... اگر هم چیزی رو لو بدی، اولین نفر سر مامان خودت به باد میره.
پدرو و دایانا هانا رو صدا می‌زدن و وسط پل دوان دوان دنبالش بودن.
هانا می‌تونست صدای قدم‌ و فریادهاشون رو بشنوه... می‌تونست همین الان یه جیغ بزنه و خودش‌و نجات بده.
آیزاک درخشش امید رو درون چشمای عسلیش دید.
- پادشاه آینده نِلین داره دنبالت می‌گرده. برو دنبالش قبل از اینکه از پل بیفته پایین و غرق بشه.
یه باره روح از تن هانا جدا شد.
الان... الان برادرش رو تهدید کرد؟
قفسه‌ی سینه‌ش شکافه شد و انگار یکی به طرز دردناکی قلبش رو بیرون کشید.
جوری که راه نفسش بسته شد...
جوری که به لبخند عمیق و دندون‌های مرواریدی آیزاک نگاه می‌کرد و مشتش از نفرت می‌لرزید... اینا براش زیادی نبود؟
داشت می‌رفت؛ آیزاک داشت می‌رفت قرار نبود بلایی سرش بیاره و بکشش.
پس چرا هانا نمی‌تونه یه نفس راحت بکشه؟ احساس می‌کنه تحقیر و تهدید شده. چرا مثل یه آشغال باهاش رفتار کرد؟
اون جاسوس... اون جاسوس خائن جامینی... به چه حقی!
- فردا سر کلاست حتما بهم بگو چه حسی داشت با عقل کوچولوم مامانت رو زیر وزیر جنگ ببینی. شاید در آینده با هم براش تحقیقاتی انجام دادیم، تحقیق روی مغز بچه‌هایی که شاهد رابطه جنسی پدر و مادرشون هستن.
صدای زنگ تیزی توی گوشش پیچید و خنده‌های آیزاک براش محو شد.
دایانا و پدرو چه می‌دونستن خواهرشون زیر پل با هیولا گیر کرده؟ رفتن.
هانا باید آرزو می‌کرد کاش می‌موندن؟ نمی‌دونم... حتی کرم‌های شب تاب هم می‌ترسیدن انعکاس دم نورانی خودشون رو درون چشم‌های هانا ببینن.
هانا تند تند پلک می‌زد و به رفتن آیزاک خیره بود.
چیزی که اون لحظه می‌دید آیزاک نبود؛ آینده‌ی خودش بود.
آینده‌ای که به خاطر یه حقیقت خراب شد، آینده‌ای که قراره هر روز به خودش یادآوری کنه حاصل چه عشق ویرانیه... زندگیش توی یه روز به آتیش کشیده شد و آیزاک قراره زنده بمونه؟
نه نه نه!
اون حق نداره زنده بمونه...
حتی یک لحظه بیشتر!
لب‌هاش از خشم کورکورانه‌ای لرزید و خیره به هیولای سیاه مقابلش غرید:
- کمونیست حرومزاده!
و به سرعت سمت آیزاک حمله‌ور شد.
آیزاک پشت به هانا و به خیال خودش داشت از رودخونه فاصله می‌گرفت. فکرشم نمی‌کرد هانا با اون قد و قواره‌ش یهو لگدی به پشت زانوش بکوبه... حداقل بعد ساعت‌ها دویدن از بین جنگل مه آلود شاران.
با بهت سرش رو به عقب چرخوند. شاهدخت زده بود به سیم آخر. جیغ زنان کت آیزاک رو بین مشت‌های خونیش مچاله می‌کرد و می‌خواست به عقب بکِشش.
نیشخند ناباورانه‌‌ای روی لب‌های آیزاک نشست. از پشت شیشه‌های عینکش به تلاش‌های احمقانه‌ی هانا نگاه کرد... زیر لب غرید:
- تخم و تَرکه‌ی هاووک‌و ببین!
ضربه‌های هانا براش ذره‌ای اهمیت نداشت. اما نمی‌شد منکر شعله‌های نفرت زیر پوستش شد... به شاهدخت نگاه می‌کرد و با خودش می‌گفت چی می‌شه اگر همینجا گردنش‌و بشکنه؟
حیف الان وقتش نیست...
حیف!
- عوضــــــــی! به همه میگم چه حرومزاده‌ی خائنی بودی! کاری می‌کنم توی آتیش بسوزی کمونیست آشغال... آشـــغـــال!
آب دماغ و اشک‌هاش به کریهانه‌ترین شکل ممکن صورتش رو پر کردن بودن.
یه باره با نفرت غیر عادی‌ای سرش رو بالا گرفت و مستقیم به چشمای آیزاک خیره شد.
چشم‌هایی که تا اون موقع بی‌اهمیت و پر از ریشخندهای حال بهم زن بود.
البته.... تا وقتی که غرش شاهدخت گوشش رو پر کرد و لبخند روی لبش سنگ شد.
- زن و بچتم مثل خودت می‌سوزن. مامانم همه‌شونو تیکه پاره می‌کنه! شنیدی عوضی؟ همه‌شون میرن جهنم هم پسرت هم دخترت جامینیای خــــائــــن...
آخرین مشتش رو به پهلوی آیزاک کوبید و از ته دلش جیغ زد:
- گورتون‌و از جزیره‌مون گم کــــنــــیــــد!
دست‌های آیزاک جوری مشت و مچاله شد که هر آن ممکن بود رگ‌هاش منفجر بشن... مثل آخرین کاسه‌ی صبرش.
انعکاس ماه درون چشماش توسط رگ‌های خونی پر شده بود. از عصبانیت می‌لرزید و اختیار نفس‌هاش رو از دست داده بود.
عجیبه که جیغ و تهدیدهای یه دختر بچه اینطوری به لرزه انداختش؟ ولی نه!
اون همیشه از وجود هانا بدش می‌اومد.
از اینکه دختر هاووکه بدش می‌اومد... از اینکه هاووک از همه قایمش کرد قلبش از کینه چرکین می‌شد.
بی‌اراده نگاهی به اطراف انداخت.
هیچکس نبود. خواهر و برادرهای مزاحمش هم رفته بودن.
دوباره توی دلش تکرار کرد... هیچکس نبود.
سیاهی قلبش فکر و ذهنش رو هم کور کرد و یهو با خودش گفت چه عیبی داره اگر این مزاحم رو از سر راهش برداره؟
نفسش رو خرناسه مانند از لای دندون‌های چفت شده‌ش بیرون داد و سرش رو به طرف هانا چرخوند.
و جوری دستش رو بی‌رحمانه لای موهاش برد و چنگ زد که مشت‌های کوچیک هانا روی هوا خشک شد.
با نفرت خون آلود و غلیظی غرید:
- زِنا زاده‌ی آشغال... .
تا جیغ هانا خواست به گوش بقیه برسه محکم زیر دهنش کوبید.
هانای طفلکی!
قطره‌های خون بی‌گناهش کف زمین ریختن وقتی محکم به عقب پرت می‌شد. کمرش به تخته سنگی برخورد کرد و از درد خشک کننده‌ای که یه لحظه مسیر تنفسش رو بست دلش هری پایین ریخت.
نفس هق مانندی کشید.
کف دست‌هاش می‌سوخت... دقیقا مثل جای ضربه‌ی آیزاک... از شدت بهت حتی نمی‌تونست اشک بریزه.
- جزیره‌تون؟ جزیره‌ی شما؟ هـــه!
صدای پاهاش رو می‌شنید. صدای باز شدن دکمه‌های کتش، صدای زمانی که عینکش رو با حساسیت تا می‌کرد... دوباره صدای قدم‌های محکمش.
لب‌ زخمی و خونینش لرزید و با بهت سرش رو بالا گرفت.
کافی بود انعکاس نورانی ماه رو بین سرخی چشمای آیزاک ببینه تا در صدم ثانیه قلبش بالا بیاد و بزرگ‌ترین ضربان زندگیش رو تجربه کنه.
- همیشه فکر می‌کردم هیچ چیزی به اندازه‌ی دیدن شارانی‌ها و مردم نلین خونم رو به جوش نمیاره. همه‌شون خودخواهن... فکر می‌کنن از جامین و جامینی سرترن... حرومزاده‌های غاصب حالم ازشون بهم می‌خوره!
کتش رو به گوشه پرت کرد.
اشکی از گوشه‌ی چشم هانا چکید. ترس بی‌رحمانه‌ای روی قفسه‌ی سینش سنگینی می‌کرد و خشک شده به سایه‌‌ی تاریک آیزاک زل زد.
سرش رو به طرفین تکون داد و هیستریک‌وار زمزمه کرد:
- نیا جلو...!
آیزاک جوری آروم و سنجیده قدم برمی‌داشت انگار می‌خواست به اندازه‌ی کافی از ترس درون چشم‌های هانا تغذیه کنه.
چونه‌ش رو بالا برد و پیشونیش از شدت انزجار چین افتاد.
انگار که با خودش حرف می‌زد از پشت دندون‌هاش غرید:
- تا اینکه تو به دنیا اومدی. به کروگِر گفتم... گفتم حق نداره بچه‌دار بشه. حق نداره واسه پسر من رقیب بسازه. خدایا!
هانای بیچاره دلش می‌خواست با تخته سنگ پشت سرش یکی بشه.
آیزاک لبخند زدنش هم لرزه به تن آدم می‌نداخت.
باید داد بزنه؟ باید کمک بخواد؟ اصلا کسی اینجا هست که از این ابلیس نجاتش بده؟
حتی رودخونه هم از حجم سیاهیِ آیزاک به تکاپو افتاد. حتی باد هم بار و بندیلش رو جمع کرد و هو هو کنان از اونجا فاصله گرفت.
با نیشخند عصبی‌ای یه لحظه نگاهش رو از هانا گرفت و غر غر کنان ادامه داد:
- خودم باید کارو یه سره می‌کردم.
سرش رو به سمت هانا چرخوند.
- خودم باید می‌کشتمت!
چشم‌های هانا از حدقه دراومد.
چرا که حرفای آیزاک نه بوی تهدید می‌داد و نه فقط یه خشم تو خالی.
بوی عمل می‌داد...
کلماتش رو به زبون می‌آورد و آستین لعنتیش رو بالا می‌زد. روی ساعدش رد سوختگی بود؛ چیزی که هانا اون لحظه اصلا نمی‌تونست بهش توجه کنه.
- مگه من چیکارت کردم؟
صدای بغض آلود هانا رو که شنید یه لحظه دست از حرکت برداشت.
نگاه آبیش رو به صورت خیسش دوخت. بعد از اینکه با دیدن کبودی گونه و خون جاری شده روی چونه‌ش نهایت لذت رو برد، ابرویی بالا انداخت و زیر لب با خودش تکرار کرد:
- مگه من چیکارت کردم؟
هانا بی‌دفاعانه‌ مشتش رو به زمین کوبید و یه باره جیغ زد:
- برادرم جانشین نلینه، کلیئو ملکه‌ست و همه فقط خواهرم‌و می‌بینن. حالم از خودتون و ارتش و جنگای احمقانتون بهم می‌خوره! من چه جایگاهی دارم آخه... جواب من‌و بده خائن. من چیکار کردم که لایق همچین چیزی‌ام؟
- معلومه که جایگاهی نداری. سیاست هیچوقت جایی واسه یه حرومزاده نداشته.
- انقدر این‌و تکرار نکن.
- ما با هم قبلا تمرین کردیم هانا. بهت چی گفتم؟ واقعیت‌و همیشه بپذیر و باهاش کنار بیا.
- خــــفــــه شــــو!
- تو دختر هاووکی.
- نه نیستم! من نخواستم مامانم عاشق اون عوضی باشه به من هیچ ربطی نداره.
- تو نمی‌دونی دختر هاووک بودن یعنی چی... فکر می‌کنی اگر پدربزرگت بفهمه چه حالی بهش دست میده؟
رعشه‌ای برق آسا از نوک پا تا فرق سر هانا رفت.
موج کم قدرت رودخونه خودش رو کنار هانا پرت کرد تا ببینه هانا سردتره یا اون... معلومه که هانا!
- پدر... پدربزرگم؟
هانا حس می‌کرد دیگه آیزاک رو نمی‌شناسه. تبدیل به ماری شده بود که داشت پوست می‌نداخت و یه روی دیگه از خودش نشون می‌داد.
حرفاش عجیب بود.
نگاهش ترسناک بود.
با اون قد بلند و چین‌های وحشت انگیز کنار چشماش تبدیل شده بود به کابوس هر شب هانا.
آیزاک خم شد. گرسنگی و تمسخرِ درون چشماش رفته بود. حالا شاهدخت بیچاره آدمی رو می‌دید که هیچ حسی درون وجودش نبود.
یه باره از یه شیطان سلطه گر، تبدیل شده بود به سرباز وظیفه شناس.
به یه جامینی!
با لحن سرد و خشکی لب زد:
- هیچکس اینجا نمی‌خوادت هانا.
آتیشی زیر قلب هانا روشن شد و بلافاصله تند تند سرش رو به طرفین تکون داد. درحالی که همچنان کمرش رو به تخته می‌فشرد تا شاید زنده بشه و نجاتش بده، با اشکِ خونینی غرید:
- بابام تیکه تیکه‌ت می‌کنه.
برای آیزاک حرص و زور زیادی داشت که این دختر اصلا از موضع خودش پایین نمی‌اومد.
یه غرور کاذب توی دلش بود...
غروی که اون‌و یاد کسی می‌نداخت که نباید!
یه باره آیزاک چنگی به چونه‌ی کوچیکش زد و چنان فشاری بهش وارد کرد که اشک دردناک هانا فرو ریخت.
از کوره در رفت و با چشم‌هایی از حدقه دراومده فریاد زد:
- بابات شیث نیست، هاووکه آشغال.
- به من نگو آشغال!
هانا با نفرت و حرص جیغی کشید. حتی اجازه نداد انعکاس فریادش مغز آیزاک رو ترک کنه؛ سنگ ریزه‌های قایم شده توی مشتش رو به طرف آیزاک پرت کرد.
چشم‌های آیزاک از شدت یهویی بودن ضربه‌ی هانا بسته شد و سریع گردنش رو کج کرد.
- چموش عوضی! چه گوهی خوردی لعنتی؟
دیگه برای هانا مهم نبود پاهاش از ترس می‌لرزه یا نفسش به سختی بالا میاد. تک تک سلول‌هاش خطر رو حس می‌کردن... تمام وجودش قبول کرده بود که یا اون باید زنده از اینجا بیرون بره یا آیزاک.
با سرعت باور نکردنی‌ای یه تیکه سنگ پیدا کرد. دست‌هاش جوری عرق کرده بودن که هر آن ممکن بود از دستش بیفته.
سنگ رو بلند کرد. سایه‌ی سیاهش روی رودخونه افتاد. با نهایت قدرتی که داشت سنگ رو به پیشونی آیزاک کوبید و جیغی کشید:
- می‌کشمت عـــوضـــــی!
زده بود به سرش، نه؟
خون و نفرت کورش کرده بود.
حتی می‌خواست ضربه‌ی دوم رو هم بکوبه، بدون هیچ اتلاف وقتی. البته قبل از اینکه آیزاک سرش رو بلند کنه و با غر غر حیوانی‌ای سریع ساعدش رو بگیره... انتظارش رو نداشت.
- هـــیــــن!
برای ثانیه‌ای کوتاه... با آیزاک چشم تو چشم شد؛ درحالی که ساعدش رو محکم می‌فشرد و مثل هیولایی تازه از خواب بیدار شده روی سرش سایه انداخته بود.
"تمومه"
این چیزی بود که هانا توی دلش به خودش گفت.
معلومه که تموم بود... معلومه که این هیولا، با این چشم‌هایی که با خون پیشونیش آغشته شده بودن، بهش رحمی نمی‌کرد.
قطره‌های خون دیوانه‌وار از صورتش پایین می‌ریختن و عضلات صورت آیزاک هر لحظه بیشتر از قبل با کینه و نفرت می‌لرزید.
ابروهای هانا از شدت ناامیدی افتاد و زیر لب نالید:
- استاد لطفا...
آیزاک بی‌محابا مچ دستش پیچوند؛ جوری که صدای شکستن استخون‌هاش به طرز تهوع آوری به گوش آسمون رسید و زانوهاش از درد خم شدن.
گوش جیغ خراشش حتی رودخونه رو هم به تکاپو انداخت... پس دل آیزاک از چی بود دیگه که رحم نکرد؟
داخل یه چشم به هم زدن گردن ظریف هانا رو بین انگشت‌های لعنتیش گرفت و کمرش رو به زمین کوبید.
هانا دیگه حتی نمی‌تونست جیغ بزنه!
سرش دقیقا لبه‌ی تخته سنگ و در پنج سانتی متری رودخونه بود. زیرش کاملا خیس شده بود و کل بدنش یخ می‌کرد وقتی امواج رودخونه به کنارش رد می‌شدن.
وزن آیزاک روی تن بی‌جونش افتاده بود... نمی‌ذاشت نفس بکشه.
فشار روی گردنش هر لحظه بیشتر می‌شد... نمی‌ذاشت نفس بکشه.
موج‌های رودخونه بی‌محابا روی صورتش پرت می‌کشیدن و دهنش پر آب می‌شد... نمی‌ذاشت نفس بکشه.
قطرات خون آیزاک چیک و چیک روی سرش می‌افتادن و اون کاری جز دست و پا زدن نمی‌تونست بکنه.
تبدیل شده بود به بیچاره‌ای که مرگ رو به این وضعیت ترجیح می‌داد.
- بمیر حرومزاده... بــــمــــیــــر!
پاهاش رو روی زمین می‌کشید و با دست‌هاش به هر جایی که می‌تونست چنگ می‌زد. فشار غیر قابل توصیفی روی گردنش بود که همون لحظه... از هلال ماه پشت سر آیزاک التماس کرد فرشته‌ی مرگ رو دنبالش بفرسته.
می‌خواست بمیره.
مرگ بهتر بود... مگه نه؟
دست و پا می‌زد و صداهای نامفهوم ناله مانند از پشت لب‌هاش شنیده می‌شد. دلش می‌خواست با تمام وجودش ضجه بزنه وقتی آیزاک با لذت مریض‌ گونه‌ای به وضعیتش خندید.
"مامان لطفا"
- چیه پرنسس؟ دیگه نمی‌تونی بلبل زبونی کنی، نه؟ درستش هم همینه! آدم حرومزاده... کسی که اگر بقیه بفهمن واقعا کیه... کسی که حتی خانواده‌ی واقعیش هم نمی‌خوانش... باید خفه و ساکت بمونه. منم این لطف‌و می‌کنم بهت؛ شنیدی پرنسس؟ واسه همیشه ساکتت می‌کنم.
"کسی که حتی خانواده‌ی واقعیش هم نمی‌خوانش..."
سرش سنگین شده بود؛ انگار می‌خواست از تنش جدا بشه.
جای چنگ‌های تمنا گونه‌ش روی ساعد و بازوی آیزاک مونده بود. دیگه حتی جون و توانی هم نداشت که دست‌هاش رو تکون بده. بدنش داشت تسلیم می‌شد... داشت قبول می‌کرد آخرین صحنه‌ی زندگیش... تصویر صورت خونین آیزاکه.
تصویر چشم‌هایی که داشت از خفه شدنش لذت می‌برد.
"گناهم چی بود؟ "
دست‌های بی‌رمقش کم کم داشت از روی شونه‌ی آیزاک می‌افتاد.
دیگه حتی ناله هم نمی‌کرد... چشماش ورم کرده بود و خیره به لذت دیوانه‌وار درون نگاه آیزاک لب‌هاش باز و بسته می‌شد.
آیزاک رضایت‌مندانه ردیف دندون‌های خونیش رو نشون داد و با صدایی لرزون از خوشحالی غرید:
- قطعا باشکوه‌ترین مرگ برای دختر مادر مقدس می‌شه! همه از من به عنوان جامینی‌ای یاد می‌کنن که پرنسس عزیز و ناز پرورده‌ی نلین رو مثل موش زیر پاش له کرد. حرف بزن پرنسس... بگو ببینم! دوست داری وصیت نامت چی باشه؟ بگو دارم می‌شنوم.
همون لحظه صدای کلیک مانندی در سکوت زیر پل متحرک پیچید؛ متعلق به هفت تیر آیزاک.
آیزاک سر جاش خشکش زد... نه نه اون یخ کرد. به حدی که فشار دستش روی گردن بیچاره‌ی هانا به کل رفت و تبدیل به سنگ تو خالی شد.
مگه چقدر خشم و نفرت کورش کرد که نفهمید هانا هفت تیرش رو برداشت؟
حالا هفت تیر دقیقا روی پهلوش بود.
و آماده بود تا پرنسس ماشه رو فقط فشار بده و... بــــوم!
هانا خیره به نگاه خشک شده‌ی استادش لب‌هاش رو از هم باز کرد و با صدایی گرفته غرش‌وار گفت:
- برو به جهنم.
و ماشه رو بی‌برو برگشت عقب کشید.
نیروی سست کننده‌ای از نوک پا تا فرق سر آیزاک پیچید و بنیان وجودش از هم پاشید.
خیره به نگاه مبهوت هانا فریاد بلندی سر داد و یه لحظه نزدیک بود روی هانا بیفته.
اکسیژن به ریه‌های هانا برگشته بود... فقط همین کافی بود تا سیستم مغزش دوباره به کار بیفته و انرژیِ رعشه انگیزی کل وجودش رو در بر بگیره.
بلافاصله خواست تیر دوم بالاتر بزنه که دست آیزاک دور مچش نشست؛ با درد و صورتی سرخ شده از تنگی نفس.
اما هانا نمی‌خواست این دفعه ببازه... دیگه نه!
پس تمام زورش رو جمع کرد. از ریز بودن جثه‌ش نهایت استفاده رو برد؛ پاش رو بالا آورد و محکم روی پهلوی تیر خورده‌ی آیزاک کوبید.
آیزاک دوباره و دوباره فریادی زد و این دفعه کاملاً شل شد. هانا نفس لرزونی کشید و با یه حرکت فرز و زرنگ خودش رو از زیر آیزاک کنار کشید. هر چند وزن سنگین این خائن جامینی نفسش رو داشت بند می‌آورد...
اما شاهدخت باید آخرین درسش رو هم یاد می‌گرفت... یه جامینی یا به قله می‌رسه، یا نمی‌ذاره بقیه هم بهش برسن!
و این درس زمانی بهش اثبات شد که آیزاک از پشت چنگی به پاش زد و اجازه نداد فرار کنه.
از شدت حرص و بیچارگی جیغ بلندی کشید و یهو به عقب چرخید. هفت تیر رو ناشیانه به سمتش نشونه گرفت و با نفرت نالید:
- بذار برم ولـــــم کــــــن.
و دوباره امواج مهیب تیراندازی کاری کرد ماه هم پشت ابرهای سیاه قایم بشه.
این دفعه گلوله مستقیم شونه‌ی راست آیزاک رو سوراخ کرده بود. لعنتی چرا هنوز زنده‌ست؟
چطور هنوز به هانا چسبیده درحالی از شدت خونریزی حتی رودخونه هم نمی‌تونه رد خون رو بشوره و با خودش ببره؟
دست‌های هانا از دیدن چشم‌های باز و زنده‌ی آیزاک لرزید و نزدیک بود خودش اونجا از ترس بمیره. چرا لعنتی چرا... باید بمیره... باید «همین الان» بمیره!
به خودش قول داد این دیگه آخریش باشه... قول داد زنده از اینجا بیرون بره.
- بـــــمـــــیــــــــر!
الان دقیقا باید کی رو لعنت کرد؟
هانا که فکر می‌کرد می‌تونه از پس یه مرد گنده بربیاد؟ یا آیزاک هفت جون رو؟
محکم زد زیر دست هانا. گلوله به سمت آسمون بی‌گناه شلیک شد. هانا تا خواست بفهمه این هیولای جامینی چطور تونست همچین کاری کنه، آیزاک جفتشون رو به سمت رودخونه کشوند.
یا بهتره بگم... هول داد!
حتی فرصتی باقی نموند تا هانا با ماه و ستاره‌ها خداحافظی کنه.
جفتشون درون چاله‌ی سرد و تاریک رودخونه فرو رفتن. صداها قطع شد و حالا فقط تاریکی آب حاکم واقعی بود.
دست و پا زدن بی‌فایده بود؛ هانا امتحانش کرد... اما انگار فقط بیشتر به عمق رودخونه نزدیک‌تر می‌شد.
به هر طرف که چشم می‌چرخوند فقط تاریکی می‌دید و بس. گوش‌ها و قفسه سینش هر لحظه تا مرز انفجار می‌رفت انگار که فشار میلیون‌ها تن سنگ رو داره تحمل می‌کنه.
دست و پا می‌زد و به خیال خودش تلاش می‌کرد تا زنده بمونه.
ثانیه‌ها وحشیانه می‌گذشت و اکسیژن رو هم با خودش می‌برد.
احمقانه دهنش رو باز کرد تا جیغ بزنه... تا مامان رو صدا بزنه... تا شاید این دفعه بیاد و نجاتش بده.
چرا؟ چرا آیزاک این کارو کرد؟ چرا جفتشون رو با هم به کشتن داد؟
چرا هانا...
چرا هانا باید تقدیرش این باشه؟
مغزش از شدت بی اکسیژنی دیوانه شده بود و خاطرات مرگبارش رو بیرون می‌نداخت.
مادرش...
مادرش...
مادرش...
همه چیز زیر سر اونه.
همه چیز تقصیر مامانه.
با چشم‌هایی سرخ و مبهوت سرش رو بالا برد و یهو... حبابی از دهنش بیرون اومد. و تمام! دیگه حتی دست و پا هم نزد.
شاهدخت نلین خشک و بی‌جون و خیره به بالای سرش، به قعر رودخونه فرو رفت.
تاریکی... چیزی که یه نلینی بیشتر از هر چیزی ازش متنفره.
اینجا نقطه و پایان داستان هانا بود.
داستان میراث دروغ؛ چیزی که توی ذهن اون به پایان رسید.
اما ادامه داشت.
هیچ داستانی پایان نداره.
این دنیا نه شروعی داشت نه پایانی.
همون‌طور که این داستان شروعش از هانا نبود؛ شروعش از جنگ هسته‌ای بود، شاید هم نبرد دولتمردان، شاید هم زمانی که تمدن انسان شروع شد...
نمی‌دونم!
تنها چیزی که می‌دونم، پایانِ بی‌پایان اون شبه.
زمانی که هانا چشماش بسته بود. هوشیاریش داشت به صفر نزدیک می‌شد و فرشته‌ی مرگ منتظر فرا رسیدن آخرین نفسش بود تا سر برسه و روحش رو بگیره.
زمانی که تاریکی احاطش کرده بود اما نه زیر آب، و نه حتی به خاطر ماهی که پشت ابر قایم شده بود؛ بلکه به خاطر شاهزاده‌ی جامینی.
پدرش... هاووک با حرص و سرعتی که خودش رو هم شوکه کرده بود تلاش می‌کرد نفس هانا رو برگردونه.
از سر و گردنش آب چکه می‌کرد و عضلاتش از سرمای سوزناک رودخونه منقبض شده بودن. اما دست از احیای هانا برنداشت. حاضر بود قفسه سینش رو بشکافه و مشتی به قلبش بکوبه تا دوباره کار کنه...
فقط هانا زنده بمونه.
نگاهش مدام سمت گردن کبود دختر بچه می‌رفت.
دستش... پاش... سر و بدن پر از زخمش... پوست رنگ پریده و مرده‌ش.
- هانا؟ دختر؟
پالتوش رو از کنار تخته سنگ برداشت و دور بدن هانا پیچوند. دست خودش نبود... به طرز عجیبی عقلش دستور می‌داد هانا باید زنده بمونه.
روی پاهاش نشوندش. با حساسیت موهای پر کلاغیش رو از روی صورتش کنار زد و تمام تلاشش رو کرد تا کبودی گونش رو هم نادیده بگیره.
چرا نفس نفس می‌زنه؟ چرا احساس می‌کنه اگر هانا نفسش برنگرده... اون هم تموم می‌شه؟
این اصلا عشق پدرانه نیست.
هاووک هیچوقت برای هانا پدر نبود... هرگز و به هیچ وجه!
تکونی بهش میده و با حرص صداش رو بالا می‌بره:
- بچه؟ بیدار شو! لعنتی مگه چقدر آب رفته توی حلقت؟
سعی کرد تا تنفس دهان به دهان نجاتش بده.
لطفا هانا...
لطفا...
لطفا.
تا هاووک خواست روی زمین بذارش و دوباره شروع به احیا بکنه، یهو مشتی آب از دهن هانا بیرون پرید. صدای سرفه کردنش مثل ریختن آب داغ روی قلب هاووک بود.
بدنش داغ شد و همون جوری با بهت به دخترش زل زد. چشماش رو باز نکرده بود... اما زنده بود.
خون متعلق به هاووک همچنان درون رگ‌های دخترش جریان داشت؛ داغ و جوشان.
دست‌های سرد و کبودش رو دیوانه‌وار بین انگشت‌هاش فشرد. نه با محبت، بلکه با مالکیت.
این دختر مال اون بود.
هاووک... کروگر... شاهزاده‌ی روح... هرگز چیزی نداشت؛ اجازه ندادن که داشته باشه.
اما هانا مال اون بود.
هانا همون جسمی بود که شاهزاده‌ی روح می‌تونست درون قلب مادیش به آرامش برسه.
چشماش رو لحظه‌ای بست و نفس عمیقی کشید.
خم شد تا هانا رو به آغوش بگیره. درحالی که بی‌توجه به سرمای شب بلند می‌شد، دختر بچه رو محکم بین بازوهاش فشرد.
لب‌هاش ناخواسته سمت گوش‌های مخملیش رفت:
- می‌برمت خونه.
به آرومی به طرف پله‌های سنگی قدم برداشت. خونسرد و با آرامش؛ میراثش زنده و سالم در آغوشش بود... متعلق به خودش.
- می‌خوای زنده بمونه؟
نرسیده به پله‌ها ایستاد.
چشم‌های عسلیش از نفرت برق زد و خیره به جلوش ذره‌ای تکون نخورد.
صدای نفس‌های دردناکی فضا رو پر کرد.
صدای قطرات خون و آبی که کف زمین چکه می‌کرد.
دیوانه‌ای که یهو با خودش می‌خندید...
صدایی کت کاری می‌کرد صبر هاووک زیر سوال بره...
برادرش... الیاس دراگومیر لعنتی.
- فکر کردی با یه جانشین از نلین دیگه کسی شاهزاده‌ی روح صدات نمی‌کنه؟ فکر کردی... می‌تونی حق من و پسرم‌و مال خودت و اون حرومزاده‌ی توی بغلت بکنی؟
نفس عمیقی از بین لب‌های کروگر بیرون زد. با مکث کوتاهی سرش رو به عقب چرخوند، به طرف الیاس.
الیاسی که کف زمین افتاده بود و هنوز خونریزی می‌کرد. اسفناک‌ترین حالتی بود که از برادرش دیده بود... البته بعد از اون روز نحسی که نذاشت چارمینگ زنده زنده آتیشش بزنه.
"راستی چرا این کارو کرد؟"
تمام وجود الیاس می‌لرزید. چشماش پر شده بود از خشم و کینه و اگر زخمی نبود، حتما سمت برادر خودش حمله‌ور می‌شد.
هنوزم همون الیاس همیشگی... همون احمق جاه‌طلب!
هاووک نگاه بی‌اهمیتی به سر تا پاش انداخت و با خونسردی‌ای که الیاس رو می‌کشت لب زد:
- هانا ساکت نمی‌مونه، به همه میگه کی هستی. برگرد جامین؛ بذار همه فکر کنن مردی.
خون الیاس به جوش اومد و مشتش رو جوری به زمین کوبید انگار نه انگار تیر خورده.
وحشیانه داد زد:
- کسی که باید بمیره دخترته نه من! می‌خوای به حزب خیانت کنی؟ هـــان؟!
- کسی که به حزب خیانت کرد تو بودی.
- من هرگز به حزب پشت نکردم.
به حدی دیوانه بود که یهو خندید و خیره به برادر تمسخر آمیزانه غرید:
- باشه... من خائن! اما حدس بزن فرزند کدوم‌مون قراره بشه جانشین آگوستوس؟
دوباره همون زخم زبون قدیمی.
خاطرات چهل یا شاید سی سال پیش و یه قصر سیاهِ پوشیده شده با برف.
و شاهزاده‌ای که هیچکس نمی‌خواستش...
- تاج و تخت واسه خودت و پسرت. من تا آخر عمرم خدمتگزار حزبم. هانا هم...
به آبی خونآلود چشمای برادرش خیره شد و با سردترین حالت ممکن زمزمه کرد:
- فقط یه بازیچه برای جوخه صد بود... هیچوقت قرار نیست زندگیش مثل مال ما بشه.
- مگه زندگی ما چش بود؟
تاریک.
فقط همین به ذهن کروگر رسید.
اما به زبون نیاورد.
لحظات طولانی‌ای فقط برادرش رو نگاه کرد.
هاووک یه روح بود... یه روح هیچوقت احساسات واقعیش رو نشون نمیده.
و تو الیاس!
کاش می‌فهمیدی چه تخم کینه و حسادتی توی دل برادرت کاشتی!
هاووک چونه‌ش رو بالا برد و بالاخره سکوت بینشون رو شکوند:
- اینجا دیگه برات امن نیست. شیث کیمبر علیهت مدرک و سند پیدا کرده، نمی‌تونم جلوش رو بگیرم.
دروغ گفت.
خودش اون اسناد رو به شیث داد.
- برگرد پیش ملکه... حتما خیلی دلش برات تنگ شده.
الیاس اخم غلیظ و مبهوتی کرد و کروگر بی‌صدا به عقب برگشت.
و از خودش پرسید واقعا کروگر؟ می‌خوای بذاری زنده بمونه؟ برادری که... هر چیزی که می‌خواستی رو داشت؟
- پس به دخترت بگو.
الیاس دستش رو محکم روی جای گلوله فشرد و درحالی که از درد و خونریزی دیگه نفسی براش نمونده بود، خیره به پشت گردن برادرش غرید:
- بگو جرعت نکنه به پسر من نزدیک بشه... جرعت نکنه به میراث و تاج تریستان حتی فکر کنه.
وگرنه برمی‌گردم کروگر.
و یه کاری می‌کنم پسرم خودش سر دخترت رو بذاره روی سینت.